Bardzo krótko o technologiach edukacyjnych i specjalnych potrzebach w nauce

Obiecałem sobie, że mój blog musi gościć co najmniej jeden nowy wpis w każdym miesiącu. Marzec okazuje się wyzwaniem pod tym względem, gdyż obowiązki dydaktyczne i przygotowania do konferencji (o której za chwilę) pozostawiają niewiele czasu.

Napiszę jednak bardzo krótko o ciekawym wydarzeniu, w którym uczestniczyłem 12 marca, mianowicie wystawie i warsztatom poświęconym technologiom wspomagającym nauczanie. Odbyły się one na terenie naszego uniwersytetu, lecz były otwarte dla wszystkich: dzieci i młodzieży ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, ich rodziców, nauczycieli, czy pedagogów-terapeutów. Były też bezpłatne.

W części wystawienniczej produkty prezentowały komercyjne firmy sprzedające różnego rodzaju technologie i narzędzia, takie jak “mówiące” edytory tekstu, czy też skanery powiększające obraz przydatne dla osób słabowidzących. Natomiast na warsztatach można było te narzędzia zobaczyć w działaniu. O swojej misji i ofercie mówili też pracownicy Disability Support Services – działu ds. osób niepełnosprawnych naszej uczelni.   

Wydarzenie pozostawało nieco do życzenia od strony organizacyjnej, ale nic to. I tak uważam, że to świetny pomysł. Ujęło mnie to, że młody człowiek ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi, który dopiero wybiera się na uniwersytet, może zawczasu sprawdzić systemy wsparcia, narzędzia i metody, które mogą mu pomóc. To samo może zrobić jego, często pełen obaw, rodzic. Dodam jeszcze, że ta wystawa i warsztaty organizowana jest corocznie.

Podrzucam ten pomysł szkołom oraz działom ds. osób niepełnosprawnych polskich uczelni. A może mamy już w kraju podobne inicjatywy?

Pozdrawiam z Guilford pod Londynem, gdzie jutro rano rozpoczyna się konferencja Brytyjskiego Towarzystwa Dysleksji. Jest ona organizowana co 3-4 lata i zawsze przyciąga kilkuset delegatów z całego świata, a także wiele wydawnictw i firm. Obiecuję kwietniowe sprawozdanie .